Խնդիրն այն է, որ գենետիկորեն կորիզից՝ ներսից խեղված ուռուցքային բջիջը արտաքին թաղանթում պահում է օրգանիզմի գենոֆոնդը, արդյունքում օրգանիզմի իմունիտետն իրականացնող բջիջների կողմից այն ճանաչվում է խեղված, բայց այդ բջիջը ոչնչացնելու համար չի լինում երկրորդ պայմանը, այսինքն՝ օրգանիզմն այն ընկալում է որպես սեփական բջիջ և դրանով վերջանում է հարցը: Արդյունքում, ուռուցքը, ոչնչացնելով օրգանիզմը, ոչնչանում է նաև ինքը: Այլ հոդվածի մեջ անդրադարձել եմ այս երևույթին:
Փաստացի, ստացվում է, որ օրգանիզմը՝ տվալ դեպքում մենք, չհասկանալով վտանգը, չենք պայքարում մեզ ոչնչացնել սպառնացող երևույթի ու ազդակների դեմ, իսկ երբ չկա պաշտպանություն, օրգանիզմը խոցելի է: Ցավոք, մենք այսօր չենք գիտակցում, որ լուրջ պատերազմի մեջ ենք: Կրկնում եմ, շատ ավելի լուրջ ու վտանգավոր, քան Արցախյան պատերազմն էր անգամ:
Արցախում մենք հստակ գիտեինք մեր ճակատին զենք պահողին, և ձեռներիս տակ եղածով պաշտպանվում էինք: Իսկ հիմա չենք պաշտպանվում և խոցելի ենք, որովհետև հակառակորդը հարձակվել է մեզ վրա՝ մեր կերպարով և չի ներկայանում որպես թշնամի, այլ ներկայանում է որպես փրկիչ և այլն: Սա տեսակի պատերազմ է: Սա դուրս է անգամ ձեր պատկերացրած քաղաքականությունից և դուրս է անգամ պետությունից: Մենք ընկել ենք ինչ-որ մանր կենցաղային խնդիրների ետևից և, ցավոք սրտի, ամեն օր պարտվում ենք այդ պատերազմի մեջ, ամեն պահի տանուլ ենք տալիս մի որևէ ճակատամարտ՝ տեսակի պահպանման, քաղաքակրթությունների պատերազմում: Առանձին անհատների ուսերին է մնացել այդ պատերազմը: Եթե չսթափվենք, եթե չկառչենք մեր արժեքներին, եթե չսնվենք մեր արմատներից, վաղը ուշ կլինի, չենք լինի արդեն որպես տեսակ: Ժամանակին ԽՍՀՄ հատուկ ծառայություններում աշխատած մի բարձրաստիճան պաշտոնյա մի առիթով ասել է. «Երկար տարիներ ես պայքարել եմ նացիոնալիզմի դեմ, իսկ հիմա ձեզ ասում եմ, որ եթե ուզում եք գոյություն ունենալ, եթե ուզում եք հաղթել, ոչ թե նացիոնալիստ, այլ սուպերնացիոնալիստ պետք է լինել...»: Կրկնում եմ, սա մի մարդու խոսքեր են, ով երկար տարիներ պայքար է մղել նացիոնալիզմի դեմ...
Գալով սկզբին՝ ամփոփենք...
Սիրելինե՜րս, մենք պատերազմի մեջ ենք: Լո՜ւրջ, իսկապես լուրջ ու շատ վտանգավոր պատերազմի մեջ: Մեր տեսա՛կն է վտանգված: Մենք խնդիր ունենք լուծելու: Ամեն հայ, ամեն մարդ պիտի հասկանա, որ ինքն ուժեղ է, հավետ է ու հավերժական է նախևառաջ իր ժառանգության մեջ՝ իր ժառանգների, իր ստեղծածի մեջ:
Սերունդ տալ: Առողջ սերունդ տալ: Ուժեղ սերունդ տալ և բազմանալ է պետք:
Ամուր ընտանիքներ կազմել և շատ երեխաներ ունենալ, այդ երեխաներին հայկական ազգային ոգով մեծացնել է պետք: Մարդկային բարձր արժեքներով կրթել է պետք:
Աստված ասաց. «Սիրեցէ՛ք զմիմեանս, սիրեցէ՛ք ձեր ծնողներին»: Աստված ասում է. «Բազմացեք և լցրեք աշխարհը»:
Այսօր մեզ ասում են՝ իբր հայի գենը ծերացել է, իբր ժամանակի մեջ չխառնվելով թուլացել ենք ու ծերացել, և պետք է խառնվի մեր գենը, որ նորից ուժեղանանք...
Կատարյալ ապուշություն է սա: Բնության մեջ հաղթում է ուժեղ տեսակը, սա բնության օրենքն է: Իսկ այն տեսակը, որը փորձություններ հաղթահարելով ողջ է մնում, էլ ավելի ուժեղ ու կատարյալ է դառնում: Մենք, որպես ազգ, մեր արժեհամակարգի, մեր մշակույթի, մեր աշխարհընկալման մեջ միշտ ձգտել ենք կատարելագործվել, մոտենալ Աստծուն. մեր պարերը վկա, որոնք ուղղաձիգ առանցքով են և դեպի վեր ու աջ են շարժվում՝ դեպի կատարյալն ու լավը: Հազարամյակների փորձությունների միջով անցնելով՝ մենք ոչ թե ծերացել ենք, այլ վերահաստատել ենք մեր գեների ուժեղ ու կենսունակ լինելը, դրա համար են շատերը, շատ այլ ազգեր միշտ ձգտել երեխաներ ունենալ հայերից: Ցավոք, այսօր ոմանք կուլ են տվել այդ խայծերը, որոնք ի թիվս այլ կեղծ գաղափարախոսությունների քարոզվում են հասարակության մեջ:
Մենք պետք է հասկանանք, որ սա էլ պատերազմի մի ճակատն է, որը նույնպես տանում է տեսակի ձուլման ու ոչնչացման: Հայը, հայի գենն ուժեղ է և կենսունակ, մենք դա վերահաստատեցինք 1915 թվականի ցեղասպանությունից հետո, երբ հառանք մոխրից փյունիկի պես, մենք դա ամեն օր ենք վերահաստատում մեր պայքարում... Հանուն բարու, հանուն արդարի, հանուն Հայի հավիտենականության մղվող մեր պայքարում:
Աստված մեզ հետ է, և այդ մե՛նք պետք է Աստծո հետ լինենք, որ իր աջը միշտ մեր գլխին է պահում...
...և ուրեմն Կեցցե՛ Հայը, Կեցցե՛ Հայաստանը...
...Երեխան վերածնունդն ու շարունակությունն է իր ծնողների և իրենց ցեղի անմահության արտահայտությունը...